درحال مشاهده: مهندسی و مدیریت ساخت پروژه - مطالب ابر شغل

22.jpg (364×96)11.jpg (364×96)

ادعونی
اهدای خون
موسسه محک
اهداء عضو

ﻓﻘﻂ آﻧﭽﻪ را ﮐﻪ دوﺳﺖ دارﯾﺪ، اﻧﺠﺎم دﻫﯿﺪ" ﯾﮏ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﺷﻐﻠﻰ وﺣﺸﺘﻨﺎك اﺳﺖ

1396/07/26
01:38
امیرحسین ستوده بیدختی امیرحسین ستوده بیدختی
در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﺣﺮﻓﻪ و ﺷﻐﻞ ﻫﺮ ﻓﺮد، ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻬﻢ وﺟﻮد دارد:
 ﻣﺮﺣﻠﻪ اول: ﮐﺸﻒ و ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻮﺧﺖ ﺷﻐﻠﻰ"
 ﻣﺮﺣﻠﻪ دوم: ﮐﺸﻒ ﺟﺎﯾﮕﺎه واﻗﻌﻰ
 ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳـﻮم: ﻓﺮاﺗﺮ رﻓﺘﻦ ﯾﺎ ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﯾﮕﺮ، ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺷــﻐﻠﻰ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر و ﺑﻠﻨــﺪ ﻣﺪت ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺗﺎ دﻫﻪ  60 ،50ﯾﺎ  70ﻋﻤﺮﺗﺎن، ﯾﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﯿﺸــﺘﺮ، 
اداﻣﻪ ﯾﺎﺑﺪﻫﺮ ﯾﮏ از اﯾﻦ ﻣﺮاﺣﻞ ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﯾﮏ اﺳــﺘﺮاﺗﮋى دارد ﮐﻪ اﻧﺪﮐﻰ ﺑﺎ اﺳــﺘﺮاﺗﮋى ﻫﺎى ﻣﺮاﺣﻞ دﯾﮕﺮ، ﻣﺘﻔﺎوت اﺳــﺖ؛ و ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻤﮑﻦ اﺳــﺖ  15ﺳــﺎل ﯾﺎ 
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻃﻮل اﻧﺠﺎﻣﺪ.
ﺟﺎﻟﺒﺘﺮﯾﻦ و ﻣﻌﻤﻮﻻً دﺷــﻮارﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﻣﺮﺣﻠﻪ دوم اﺳﺖ. اﯾﻦ، ﺑﺨﺶ اوﻟﯿﻪ ﯾﮏ ﮐﺴﺐ و ﮐﺎر اﺳﺖ؛ ﺟﺎﯾﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از داﻧﺶ، ﺗﺠﺮﺑﻪ و ﺳﻮﺧﺖ" ﺑﻪ دﺳــﺖ آﻣﺪه در ﻣﺮﺣﻠﻪ اول، ﻣﻰ ﺗﻮاﻧﯿﺪ در ﺟﻬﺖ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺷــﻐﻠﻰ واﻗﻌﻰ ﺧﻮد، ﮔﺎم ﺑﺮدارﯾﺪ. ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ در اﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﺷﻮد ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﺎرى را ﮐﻪ دوﺳﺖ دارﯾﺪ، اﻧﺠﺎم دﻫﯿﺪ" ﮐﻪ اﯾﻦ، ﯾﮑﻰ از ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻫﺎى ﺷﻐﻠﻰ اﺳﺖ.
ﻧﻪ اﯾﻨﮑﻪ اﻧﺠﺎم ﮐﺎرى ﮐﻪ دوﺳﺖ دارﯾﺪ، ﻣﻬﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ اﺻﻼً ﮐﺎﻓﻰ ﻧﯿﺴﺖ. 
ﺟﺎﯾﮕﺎه واﻗﻌﻰ ﺷﻐﻠﻰ، ﻓﺼﻞ ﻣﺸﺘﺮك ﺳﻪ ﭼﯿﺰ اﺳﺖ:
 آﻧﭽﻪ ﮐﻪ دوﺳﺖ دارﯾﺪ.
 آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﻮب ﻣﻰ ﺗﻮاﻧﯿﺪ اﻧﺠﺎم دﻫﯿﺪ )ﮐﻪ ﻣﺰﯾﺖ رﻗﺎﺑﺘﻰ ﺷﻤﺎﺳﺖ(. آﻧﭽــﻪ ﮐــﻪ از دﯾﺪ دﯾﮕﺮان ﺑــﺎارزش اﺳــﺖ )از ﻟﺤﺎظ اﺣﺘــﺮام، ﭘﻮل، ﯾﺎ ﻗﺪرت).
ﺑﺮاى آﻧﮑﻪ ﺷــﻐﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮد را ﺑﯿﺎﺑﯿﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻣﻮرد ﻓﻮق، ﻣﺤﻘﻖ ﺷﻮد. ﻣﻌﻤــﻮﻻً ﺗﺤﻘﻖ اﯾﻦ اﻣﺮ، ﻣﺪﺗﻬﺎ ﺑﻪ ﻃﻮل ﻣﻰ اﻧﺠﺎﻣﺪ. ﺷــﻤﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ از ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻠﻰ ﻧﻤﻰ داﻧﯿﺪ ﺟﺎﯾﮕﺎه واﻗﻌﻰ ﺷﻐﻠﯿﺘﺎن ﮐﺠﺎﺳﺖ. اوﻟﯿﻦ، دوﻣﯿﻦ ﯾﺎ ﺣﺘﻰ ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺷﻐﻞ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ اﯾﻦ را ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ در دﻫﻪ 04 ﻋﻤﺮ ﺧﻮد، اﯾﻦ ﺟﺎﯾﮕﺎه را ﺑﯿﺎﺑﯿﺪ.
از ﺧﻮد ﺑﭙﺮﺳﯿﺪ:
 ﭼﻪ ﭼﯿﺰى را دوﺳﺖ دارﯾﺪ؟
 واﻗﻌــﺎً در اﻧﺠﺎم ﭼﻪ ﮐﺎرى ﻣﻬﺎرت دارﯾــﺪ و ﻣﻰ ﺗﻮاﻧﯿﺪ آﻧﺮا ﺑﺨﻮﺑﻰ اﻧﺠﺎم دﻫﯿﺪ؟
 از دﯾﺪ دﯾﮕﺮان ﭼﻪ ﭼﯿﺰى ارزﺷﻤﻨﺪ اﺳﺖ؟
ﻫﻨﮕﺎﻣــﻰ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﮕﺎه واﻗﻌﻰ ﺧﻮد را ﯾﺎﻓﺘﯿــﺪ، از ﻣﺰاﯾﺎى آن ﺑﻬﺮه ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺷــﻤﺎ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ ﮐﻤﺎل، ﺗﻮﺳــﻌﻪ ﯾﺎﺑﯿﺪ و ﺷﻤﺎ را در ﻣﺮﺣﻠﻪ دوم ﺣﺮﻓﻪ و ﮐﺴﺐ و ﮐﺎرﺗﺎن، ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﺑﺒﺮد و ارﺗﻘﺎ دﻫﺪ.

ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى و اﺷﺘﻐﺎل

1396/07/8
08:53
امیرحسین ستوده بیدختی امیرحسین ستوده بیدختی
اﯾﻦ ﮔﺰاره ﮐﻪ ﺑﺮاى اﯾﺠﺎد اﺷــﺘﻐﺎل ﺑﺎﯾﺪ ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔــﺬارى ﮐﺮد"، ﻫﯿﭽﮕﺎه ﺑﺎ ﻓﻠﺴــﻔﻪ ﮐﺎرى ﻣﻦ ﺟﻮر در ﻧﻤﻰ آﻣﺪ، و ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ادﻋﺎﻫﺎ ﻣﺸــﮑﻞ دارم. اﻣﯿﺪوارم از زاوﯾﻪ اى دﯾﮕﺮ، ﺗﻮﺟﻪ ﺧﻮاﻧﻨﺪﮔﺎن را ﺑﻪ راﺑﻄﻪ ﺑﯿﻦ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى و اﺷﺘﻐﺎل ﺟﻠﺐ ﮐﻨﻢ. اﺑﺘﺪا ﻣﺎﯾﻠﻢ ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى ﺑﭙﺮدازم. ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻰ اﺳــﺖ ﮐﻪ ﻣﺆﺳﺴــﻪ ﻫــﺎى اﻋﺘﺒﺎرى دﭼﺎر ﻣﺸــﮑﻼت ﻣﺎﻟﻰ ﺷــﺪه اﻧﺪ. ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﻼﺻﻪ دﺳــﺘﻪ اى از اﯾﻦ ﻣﺆﺳﺴــﺎت اﻣﮑﺎن ﭘﺮداﺧﺖ اﺻﻞ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﻣﺸــﺘﺮﯾﺎن ﺧﻮد را ﻧﺪارﻧﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻋﻠﺖ ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬاران ﺑﻪ ﻣﺴــﺌﻮﻻن ﮐﻼن ﻣﺎﻟﻰ ﮐﺸــﻮر رﺟﻮع ﮐﺮده، درﺧﻮاﺳــﺖ ﺑﺎزﭘﺮداﺧﺖ ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﺧﻮدﺷــﺎن را ﮐﺮده اﻧﺪ. زﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ درﯾﺎﻓﺖ ﻧﻈﺮ ﻣﻮاﻓﻖ ﻣﺴــﺌﻮﻻن ﻧﺸﺪه اﻧﺪ، اﻗﺪام ﺑﻪ ﺑﺮﮔﺰارى ﮔﺮدﻫﻤﺎﯾﻰ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺷــﻌﺐ ﻣﺆﺳﺴــﺎت ﻓﻮق ﮐﺮده اﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ زﺑﺎن زور آﻧﭽﻪ را ﮐﻪ ﺑﻌﻀﺎً ﭘﺲ اﻧﺪاز ﻋﻤﺮﺷــﺎن اﻋﻼم ﻣﻰ ﮐﺮدﻧﺪ، اﯾﻨــﮏ ﭘﺲ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ. ﻧﻈﺮات در ﻣﻘﺎﺑﻞ اﯾﻦ ﻃﺮز رﻓﺘﺎر ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮده اﺳــﺖ،  ﺑﺎ اﯾﻦ وﺻﻒ ﮐﻪ اﮐﺜﺮ ﺳــﺎﯾﺖ ﻫﺎ )ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻰ آﯾﺪ( ﺟﺎﻧﺐ ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬاران را ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺑﻌﻀﻰ اوﻗﺎت ﻫﻢ،  ﺑﻪ ﻧﺪرت اﻟﺒﺘﻪ، ﻣﻘﺎﻣﻰ ﯾﺎ ﻣﺴــﺌﻮﻟﻰ اﻋﻼم ﮐﺮده ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارﯾﻰ رﯾﺴﮏ ﺧﻮد را دارد. ﻣﻰ داﻧﯿﺪ رﯾﺴــﮏ ﭼﯿﺴﺖ؟ واﻗﻌﻪ اى ﮐﻪ ﺑﺎ اﺣﺘﻤﺎل ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه اى ﺑﻪ وﻗﻮع ﻣﻰ ﭘﯿﻮﻧﺪد. ﻣﻰ داﻧﯿﺪ اﺣﺘﻤﺎل ﭼﯿﺴــﺖ؟ ﺷــﺎﺧﺺ اﻧﺪازه ﮔﯿﺮى ﺷﺎﻧﺲ. ﭘﺲ ﺷــﺎﻧﺲ ﭼﯿﺴﺖ؟ آﻧﭽﻪ ﺗﻘﺪﯾﺮ اﺳــﺖ. ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻰ ﭘﺎﯾﻪ ﺗﺮ از آﻧﻰ ﺑﺸﻮد ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮل ﺑﺎﺷﺪ، اﺳﺎس ادﻋﺎى ﺧﻮد را ﻣﻄﺮح ﻣﻰ ﮐﻨﻢ. آﯾﺎ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬار ﻣﻰ داﻧﺴــﺘﻪ ﮐﻪ ﺿﻤﺎﻧﺘﻰ در ﺧﺼﻮص ﺳــﻮدآور ﺑﻮدن ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارﯾﺶ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷــﺘﻪ؟ ﺑﻪ رﻏﻢ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻨﯿﻦ داﻧﺸــﻰ ﻣﻰ داﺷﺘﻪ،  آﯾﺎ درﺧﻮاﺳﺖ اﻣﺮوز وى ﺑﺮاى ﻋﻮدت اﺻﻞ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ اش ﻣﻮﺟﻪ اﺳﺖ؟ اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ ادﻋﺎ ﻣﻄﺮح ﺷﺪ، ﻧﻈﺮ ﺑﻨﺪه ﻣﺸﺨﺺ اﺳﺖ: ﻧﻪ. ﺑﺴــﯿﺎرﻧﺪ اﻓﺮادى ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺳﻮد ﺑﺮدن، ﺧﻮد را ﯾﮕﺎﻧﻪ ﺧﺮدﻣﻨﺪ ﻋﺎﻟﻢ ﻓﺮض ﻣــﻰ ﮐﻨﻨﺪ، اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺤــﺾ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﺿﺮر ﻣﻮاﺟﻪ ﻣﻰ ﺷــﻮﻧﺪ، زﻣﯿﻦ و زﻣﺎن را ﻣﻘﺼﺮ ﻣﻰ ﭘﻨﺪارﻧﺪ. ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻰ اﯾﻦ دﺳﺘﻪ از اﻓﺮاد ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺮﯾﮏ در ﺳﻮد ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺑــﻪ ﻫﻨــﮕﺎم ﺿﺮر ﻣﻰ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﻪ زﻣﺎن ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺮدد و ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﺧﻮد را ﭘﺲ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺴــﯿﺎر ﻣﺮدرﻧﺪى ﻣﻰ آﯾﺪ، اﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮔﻮﻧﻪ اﺳﺖ. آﻧﭽﻪ از ﯾﺎدآورى واﻗﻌﻪ ﻣﺆﺳﺴــﺎت اﻋﺘﺒﺎرى ﻣﻨﻈﻮر داﺷﺘﻢ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮ ﻓﺮد ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى ﻣﻰ داﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺴــﺒﺖ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ در آﯾﻨﺪه رخ ﻣﻰ دﻫﺪ، ﻫﯿﭻ اﺣﺪاﻟﻨﺎﺳــﻰ ﮐﻨﺘﺮل ﻧﺪارد، ﻋﻠﯿﺮﻏﻢ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺧﯿﻠﻰ ﻫﺎ ادﻋﺎﯾﻰ ﻣﻐﺎﯾﺮ ﺑﺎ اﯾﻦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷــﻨﺪ. ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ، ﻣﯿﺰان ﺑﺮاى ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮى در ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى درﺳــﺖ ﯾﺎ ﻏﻠﻂ ﺑﻮدن ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى اﺳﺖ، ﻧﻪ آﻧﭽﻪ از ﻧﺘﯿﺠﻪ آن اﻧﺘﻈﺎر ﻣﻰ رود. ﻟﻄﻔــﺎً اﯾــﻦ ﺑﺤﺚ را ﮐﻤﻰ ﻏﻮر ﮐﻨﯿﺪ. ﺗﺼﻤﯿــﻢ در ﺧﺼﻮص اﯾﻨﮑﻪ در ﭼﻪ زﻣﯿﻨﻪ اى ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى ﮐﻨﯿﻢ، ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺮ اﺳﺎس ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﻮرد اﻧﺘﻈﺎر ﺑﺎﺷﺪ. ادﻋﺎ اﯾﻦ اﺳــﺖ ﮐﻪ ذات ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى، اﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ درﺳﺖ اﺳﺖ ﯾﺎ ﻏﻠﻂ، ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺪ ﻧﻈﺮ ﻗﺮار داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. در اﯾﻦ ﺻﻮرت ذات ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى، ﻣﺤﺮك ﻣﺎﺳﺖ ﻧﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﻮرد اﻧﺘﻈﺎر. اﮔﺮ ﻧﺘﯿﺠﻪ، ﻣﺤﺮك ﻋﻤﻞ و ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﺎ ﺑﺎﺷــﺪ ﭼﻪ ﺑﺴــﺎ ﮐﻪ ﺑﺴﺎن ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬاران ﮐﺎﺳﭙﯿﻦ )ﭼﻪ اﺳﻢ زﯾﺒﺎﯾﻰ ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ زﯾﺒﺎﯾﻰ ﯾﺎد ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ( ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺿﺮر ﻫﻤﻪ را، ﺟﺰ ﺧﻮدﻣﺎن، ﻣﻘﺼﺮ ﻓﻼﮐﺖ ﺧﻮد ﺑﺪاﻧﯿﻢ. ﺑﺴــﯿﺎر ﺧُﺐ، ﭼﻪ ارﺗﺒﺎﻃﻰ اﺳﺖ ﺑﯿﻦ ﺑﺤﺚ ﺑﺎﻻ و اﺷﺘﻐﺎل؟ ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﭘﯿﮕﯿﺮ ﻣﺒﺤﺚ اﺷــﺘﻐﺎﻟﻢ و اﯾﻨﮑﻪ آﯾﺎ ﻣﻰ ﺷﻮد ﺑﺎ ﺷــﻨﺎﺧﺖ دﻗﯿﻖ ﺗﺮ، ﯾﺎ ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ ﺗﺮ، از اﺷــﺘﻐﺎل ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ راه ﺣﻠﻰ، اﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ اﺷﺘﻐﺎل ﯾﮏ ﻣﺸﮑﻞ اﺳﺖ، ﺑﺮاى ﺣﻞ ﻣﺸــﮑﻞ ﺑﺪﻫﯿﻢ. ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺸــﺨﺺ ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻨــﺎن ﭘﯿﮕﯿﺮ آن آﻣﺎر دو ﻣﯿﻠﯿﻮن ﺑﯿﮑﺎر ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻞ داﻧﺸــﮕﺎﻫﻰ ﻫﺴــﺘﻢ. ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻦ ﺑﺮ داﻧﺸــﮕﺎﻫﯿﺎن اﺳﺖ، ﯾﻌﻨﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ از داﻧﺸــﮕﺎه ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻞ ﺷﺪه اﻧﺪ و اﯾﻨﮏ ﺑﯿﮑﺎر ﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺳﺆال اول ﻣﻦ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ آﯾﺎ ﻣﺤﺮك و اﻧﮕﯿﺰه اﯾﻦ دﺳﺘﻪ، از ﺣﻀﻮر در داﻧﺸﮕﺎه و ﺗﺤﺼﯿﻞ در آﻧﺠﺎ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺷﻐﻠﻰ در آﯾﻨﺪه، ﭘﺲ از ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻠﻰ ﺑﻮده اﺳﺖ؟ اﮔﺮ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺎﺷﺪ، آﻧﮕﺎه داﺳﺘﺎن اﯾﻦ دوﺳﺘﺎن ﺑﺴﯿﺎر ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬاران ﮐﺎﺳﭙﯿﻦ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﯾﻌﻨﻰ ﺑﺮاى ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ اى اﻗﺪام ﺑﻪ ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى ﮐﺮده اﻧﺪ. ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً اﺷﺘﻐﺎل، ﺗﻤﺎﻣﻰ اﻧﮕﯿﺰه اﯾﻨﺎن ﻧﺒﻮده. ﻣﻰ ﺗــﻮان ﺑﻪ ﭘﺮﺳــﺘﯿﮋ اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻋﻼﻣﺖ ﻣﺜﺒﺖ زدن در ﯾﮑــﻰ از ﭼﻬﺎرﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎى ﻓﻬﺮﺳــﺖ ﮐﺎﻧﺪﯾﺪاى ﻣﻨﺎﺳــﺐ ازدواج ﺑﻮدن، ﯾﺎ اﺧﺬ اﻣﺘﯿﺎز ﻻزم ﺑﺮاى ﻣﻬﺎﺟﺮت ﻫﻢ اﺷــﺎره ﮐﺮد. اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى دﯾﮕﺮى، اﯾﻦ اﺣﺘﻤﺎل وﺟﻮد داﺷــﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ دﻟﺨﻮاه ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬار ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺎل اﯾﻦ دﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﻰ ﮐﺮدن دوران داﻧﺸﮕﺎﻫﻰ از ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺷﻐﻞ ﻣﻮرد اﻧﺘﻈﺎر ﺧﻮد ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرده اﻧﺪ، ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺗﻬﺪﯾﺪى ﺑﺮاى اﻣﻨﯿﺖ ﻣﻠﻰ ﮐﺸــﻮر ﺷﺪه اﻧﺪ. اﯾﻦ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ اى اﺳــﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﮐﺸــﻮر ﺧﻮد را ﻣﻮﻇﻒ ﺑﻪ رﻓﻊ آن ﻣــﻰ داﻧﺪ. اﻟﺒﺘﻪ دو ﻣﯿﻠﯿﻮن ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻞ داﻧﺸﮕﺎﻫﻰ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﯾﺮد ﮐﻪ ﺷﻐﻠﻰ را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ ﮐﻪ در ﺧﻮر ﺧﻮد ﻧﻤﻰ داﻧﺪ. اﯾﻨﮑﻪ ﺳــﻪ ﻣﯿﻠﯿﻮن ﺗﺒﻌﻪ اﻓﻐﺎﻧﺴــﺘﺎن در اﯾﺮان ﺑﺎ ﻣﺸــﮑﻞ ﺑﯿﮑﺎرى ﻣﻮاﺟﻪ ﻧﯿﺴــﺘﻨﺪ، اﻣﺎ اﯾﺮاﻧﯿﺎن ﺑﯿﮑﺎرﻧﺪ، ﺧﻮد داﺳﺘﺎن ﮐﻤﺪى دﯾﮕﺮى اﺳﺖ.
ﺳـﮑﺎﻧﺲ آﺧﺮ،  راه ﺣﻞ: آﻧﺎن ﮐﻪ ﺑﻪ داﻧﺸﮕﺎه رﻓﺘﻪ اﻧﺪ، ﯾﺎ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى ﮐﺮده اﻧﺪ و ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ واﻗﻌﺎً ﺑﻪ درس ﺧﻮاﻧﺪن ﻋﻼﻗﻪ داﺷﺘﻪ اﻧﺪ. اﮔﺮ ﻋﻼﻗﻪ داﺷﺘﻪ اﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﻈﺶ را ﻫﻢ ﺑﺮده اﻧﺪ و ﻧﻮش ﺟﺎﻧﺸــﺎن، ﮔﻮاراى وﺟﻮدﺷــﺎن. اﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﺮاى ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺷﻐﻞ راﻫﻰ داﻧﺸﮕﺎه ﺷﺪه اﻧﺪ،  ﺗﯿﺮﺷﺎن ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺧﻮرده. ﻣﻰ داﻧﯿﺪ، در ﻗﺪﯾﻢ ﺑﯿﻦ ﺷــﺎﻏﻠﯿﻦ ﺣِﺮَف )ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ( و ﺑﺎزار ﻧﯿﺎز ﯾﮏ ﺗﻨﺎﺳﺐ ﭘﺎﯾﺪار ﺑﺮﻗﺮار ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺗﺮﺑﯿﺖ ﺻﺎﺣﺒﺎن ﺣِﺮَف از ﻃﺮﯾﻖ اﺳــﺘﺎدﮐﺎران اﻧﺠﺎم ﻣﻰ ﮔﺮﻓﺖ. ﻋﻠﻮم ﺟﺪﯾﺪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ رﻣﺰ اﺳﺘﺎدﮐﺎران را ﺑﻪ ﻣﻌﺎدﻻت و ﻓﺮﻣﻮل ﻫﺎى رﯾﺎﺿﻰ و ﻣﺪﻟﺴــﺎزى ﻫﺎى ﻓﯿﺰﯾﮑﻰ و ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﺗﺒﺪﯾــﻞ ﮐﻨﺪ. از اﯾﻦ راه ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺻﺎﺣﺒﺎن ﺣِﺮَف ﺑﻪ ﺻﻮرت اﻧﺒﻮه، اﻣﮑﺎن ﭘﺬﯾﺮ ﺷــﺪ. ﻗﺒﻼً ﺷــﺨﺺ ﺳﺎل ﻫﺎ در ﻧﺰد اﺳــﺘﺎدﮐﺎر دوره ﻣﻰ دﯾﺪ ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻣﺜﻼً ﻗﻨﺪاق ﯾﮏ ﺗﻔﻨﮓ را ﭼﻄﻮر ﺑﺴﺎزد، ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻔﻨﮕﭽﻰ ﻣﺸــﻬﻮر ﻣﻰ ﺷﺪ. اﻣﺮوز اﻧﺤﻨﺎى دﺳﺘﻪ ﺗﻔﻨﮓ ﯾﮏ ﺗﺎﺑﻊ رﯾﺎﺿﻰ اﺳﺖ، دﯾﮕﺮ ﻧﯿﺎزى ﺑﻪ اﺳﺘﺎدﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ،  اﻣﺎ ﺑﻪ ازاى آن، ﻫﺰاران ﺳﺎزﻧﺪه دﺳــﺘﻪ ﺗﻔﻨﮓ از داﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎ ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻞ ﻣﻰ ﺷﻮﻧﺪ، درﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﻧﯿﺎز ﺟﺎﻣﻌﻪ در دوران ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﻪ دﺳــﺘﻪ ﺗﻔﻨﮓ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ. داﺳــﺘﺎن ﻣﻰ ﺷــﻮد ﻫﻤﺎن داﺳﺘﺎن ﭘﯿﺎز و ﺳــﯿﺐ زﻣﯿﻨﻰ، ﮐﻪ ﮐﺸﺎورز ﻫﻤﯿﺸﻪ ﯾﮏ ﻓﺼﻞ از ﺗﻐﯿﯿﺮات ﺑﺎزار ﻋﻘﺐ ﻣﻰ ﻣﺎﻧﺪ. 

آﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﻌﺪاد داﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎ را ﮐﻤﺘﺮ ﮐﻨﯿﻢ؟ 
آﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ درس ﺧﻮاﻧﺪن و ﯾﺎدﮔﯿﺮى ﻓﻨﻮن ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪﻧﺪ، ﯾﻌﻨﻰ ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ در راه ﯾﺎدﮔﯿﺮى اﯾﺜﺎر ﮐﻨﻨﺪ، وارد اﯾﻦ ﻣﺮاﮐﺰ ﺷﻮﻧﺪ؟ ﻇﺮﻓﯿﺖ داﻧﺸــﮕﺎﻫﻰ ﻣﺎ ﭼﻪ ﺗﻨﺎﺳــﺒﻰ ﺑﺎ ﻇﺮﻓﯿﺖ ﺻﻨﻌﺘﻰ و ﯾﺎ ﺑﻮروﮐﺮاﺳﻰ 
اﯾﺮان دارد؟اﻣــﺎ ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻼﻧﺶ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬاران ﺷﮑﺴــﺖ ﺧﻮرده، اﯾﻨﮏ ﺑﺎ ﮔﺮدﻫﻤﺎﯾﻰ در ﺟﻠﻮى ﭼﺸــﻢ ﻣﻠﺖ، ﻣﻠــﺖ را ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺑﻪ ﻧﺎ اﻣﻨﻰ ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ! ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺷــﻖ ﺳﻮد ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى ﻫﺴــﺘﻨﺪ، ﻧﻪ ﻋﺎﻟِﻢ ﺑﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى. ﺑﺎز ﻫﻢ ﺧﻮاﻫﻢ ﮔﻔﺖ اﻧﺸﺎﷲ.


5 ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ اﻧﮑﺎر ﮐﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ زﻣﺎن آن ﻓﺮارﺳﯿﺪه ﮐﻪ ﺷﻐﻞ ﺧﻮد را ﺗﺮك ﮐﻨﯿﺪ

1396/07/1
11:50
امیرحسین ستوده بیدختی امیرحسین ستوده بیدختی
ﺑﺨﺸــﻰ از ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎى زﻧﺪﮔﻰ و ﮐﺎر ﺑﻬﺘــﺮ" اﺛﺮ ﮐﺘﻰ ﮐﺎﭘﺮﯾﻨﻮ (Kathy Caprino):
در ﻃﻰ  18ﺳﺎل ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺣﺮﻓﻪ اى در ﺷﺮﮐﺖ ﻫﺎى ﺑﺰرگ، در ﺗﻌﺪادى از ﻧﻘﺶ ﻫﺎﯾﻰ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ را دوﺳــﺖ ﻧﺪاﺷــﺘﻢ، ﻣﺎﻧﺪم ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ از آﻧﻬﺎ وﺣﺸﺘﻨﺎك ﺑﻮدﻧﺪ. اﮐﻨــﻮن ﻣﻰ ﺑﯿﻨﻢ ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﻬﻤﻰ ﺑﺎﻋﺚ ﺷــﺪﻧﺪ ﮐﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮى ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﻧﯿﺎز داﺷــﺘﻢ، ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﻢ؛ از ﺟﻤﻠﻪ: ﻧﮕﺮاﻧﻰ ﻣﺎﻟﻰ، ﻣﺸﮑﻼت اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ، اﺷــﺘﺒﺎه در ﻣﻮرد آﻧﭽﻪ ﮐﻪ واﻗﻌﺎً ﻣﻰ ﺧﻮاﺳــﺘﻢ، ﺑﻰ ﻣﯿﻠﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺷﺮوع ﯾﮏ ﮐﺎر ﺟﺪﯾﺪ، و ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺗﺮس ﺳﺎده.
اﮐﻨــﻮن ﭘﺲ از دو ﺑﺎر اﺑﺘﮑﺎر و راه اﻧﺪازى ﺷــﺮﮐﺖ آﻣﻮزﺷــﻰ و ﻣﺸــﺎوره اى ﺧﻮدم (ﮐﻪ آﻧﺮا دوﺳﺖ دارم)، ﺑﺮاﯾﻢ روﺷﻦ ﺷﺪه ﮐﻪ در زﻧﺪﮔﻰ ﺣﺮﻓﻪ اى ﺧﻮد، اﺳﺎﺳــﺎً ﻓﺎﻗﺪ ﯾﮏ ذﻫﻨﯿﻨﺖ ﻣﻬﻢ ﺑﻮدم- ﯾﮏ روﯾﮑﺮد ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﺎﻧﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر و زﻧﺪﮔﻰ ﺣﺮﻓﻪ اﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻰ ﺗﻮاﻧﺴــﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ در ﺗﻼش ﻫﺎﯾﻢ در ﺟﻬﺖ اﯾﺠﺎد ﻣﻌﯿﺸــﺘﻰ ﻟﺬﺗﺒﺨﺶ و ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ دروﻧﯿﺎﺗﻢ، زﯾﺮك ﺗﺮ، ﺷﺠﺎع ﺗﺮ، ﮐﺎردان ﺗﺮ، ﺧﻼق ﺗﺮ، و ﻧﻮآورﺗﺮ ﺑﺎﺷﻢ.
ﺗﺤﻘﯿﻘــﺎت ﻣــﻦ ﺑﺮ روى اﻓــﺮاد ﺣﺮﻓﻪ اى ﻧﺸــﺎن ﻣﻰ دﻫﺪ ﮐــﻪ ﭘﻨﺞ ﻋﻼﻣﺖ اﻧﮑﺎرﻧﺎﭘﺬﯾﺮ وﺟﻮد دارد ﮐﻪ ﻣﺸــﺨﺺ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ ﺷــﻤﺎ ﺑﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺷﻐﻞ ﻧﯿﺎز دارﯾﺪ. اﯾﻦ ﻋﻼﺋﻢ، اﯾﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ:
 از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﺮ روز ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﻰ ﭘﺮدازﯾﺪ، ﺗﺎ ﺣﺪ زﯾﺎدى ﻧﺎراﺿﻰ ﻫﺴﺘﯿﺪ.
 ﻣﺤﯿﻂ ﮐﺎرﺗﺎن ﻣﺴﻤﻮم ﺷﺪه اﺳﺖ، از ﺟﻤﻠﻪ رﺋﯿﺲ و ﻫﻤﮑﺎراﻧﺘﺎن. 
 در ﻣﻬﺎرت ﻫﺎﯾﻰ ﮐﻪ اﺳــﺘﺨﺪام ﺷــﺪه اﯾﺪ ﺗﺎ از آﻧﻬﺎ در ﮐﺎر ﺧﻮد اﺳــﺘﻔﺎده ﮐﻨﯿﺪ، ﺑﻪ اﻧﺪازه ﮐﺎﻓﻰ ﻣﺎﻫﺮ ﻧﯿﺴــﺘﯿﺪ و ﯾﺎ اﯾﻦ ﻣﻬﺎرت ﻫﺎ ﺑﺮاﯾﺘﺎن ﻟﺬﺗﺒﺨﺶ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ.
 ﻋﻤﯿﻘــﺎً ﺑﺮ اﯾﻦ ﺑﺎورﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﺪف ﺷــﻤﺎ، ﭼﯿﺰﻫﺎى ﺑﻬﺘــﺮ، ﺑﺰرﮔﺘﺮ و ﻫﯿﺠﺎن اﻧﮕﯿﺰﺗﺮ اﺳﺖ.
 اﺣﺴﺎس ﻣﻰ ﮐﻨﯿﺪ ﻧﺘﺎﯾﺠﻰ ﮐﻪ در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ در ﺟﻬﺖ آﻧﻬﺎ ﮐﺎر ﻣﻰ ﮐﻨﯿﺪ، ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﯾﺎ ﺑﺮاى ﺷﻤﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

اﺷﺘﻐﺎل، ﻣﻌﻀﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ دوﻟﺖ ﺑﺎز ﻧﻤﻰ ﺷﻮد

1396/07/1
11:31
امیرحسین ستوده بیدختی امیرحسین ستوده بیدختی
ﻫﻤﻪ، ﺗﺄﮐﯿﺪ ﺑﺮ روى اﯾﺠﺎد اﺷــﺘﻐﺎل دارﻧﺪ. در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد اﺷــﺘﻐﺎل ﺑﺮاى ﻧﯿﺮوﻫﺎﯾﻰ ﮐﻪ وارد ﺑﺎزار ﮐﺎر ﻣﻰ ﺷــﻮﻧﺪ، ﺑﺮاى ﮐﺸﻮر ﺧﻄﺮى اﺳﺎﺳﻰ ﺗﻠﻘﻰ ﻣﻰ ﺷﻮد. در آﻣﺎر آﻣﺪه اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺸﻮر دو ﻣﯿﻠﯿﻮن ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻞ داﻧﺸﮕﺎﻫﻰ ﺑﯿﮑﺎر دارد. اﺑﺘﺪا ﻣﻄﻠﺐ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ را ﻋﺮض ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻢ ﺑﻪ اﺻﻞ ﻣﻮﺿﻮع. اﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺻﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ رﺟﻮع ﮐﻨﯿﺪ، ﺑﻌﯿﺪ اﺳﺖ ﮐﻪ آﻣﺎرى ﺑﺮاى ﺑﯿﮑﺎرى داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ. در آن دوره اﮔﺮ ﺟﻮاﻧﻰ ﺑﯿﮑﺎر ﺑﻮد، ﻋﯿﺐ از ﺧﻮدِ آن ﺟﻮان ﺑﻮد. اﻣﺎ در اﯾﻦ دوره اﮔﺮ ﺟﻮاﻧﻰ ﺑﯿﮑﺎر ﺑﺎﺷــﺪ، ﻋﯿﺐ را از ﻣﺪﯾﺮان ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻰ ﮔﯿﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ اﻧﺪ ﺑــﺮاى آن ﻓــﺮد ﮐﺎر اﯾﺠﺎد ﮐﻨﻨﺪ! ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﻐﻠﻄــﻪ ﺑﺰرﮔﻰ ﮐﻪ رخ داده، اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺪف از اﺷﺘﻐﺎل، ﮐﺎر ﮐﺮدن ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﺳﻄﺤﻰ از رﻓﺎه اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ادوار ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻣﻮرد اﻧﺘﻈﺎر آﺣﺎد ﻣﻠﺖ ﻗﺮار ﻣﻰ ﮔﯿﺮد. ﮐﺴﻰ ﺟﻠﻮى ﮐﺎر ﮐﺮدن اﻓﺮاد را ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ.
اﻣﺎ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ آﯾﺎ دوﻟﺖ ﻣﺮﺟﻊ درﺳﺘﻰ ﺑﺮاى اﯾﺠﺎد اﺷﺘﻐﺎل اﺳﺖ ﯾﺎ ﺧﯿﺮ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﻨﺪه دوﻟﺖ ﻣﺮﺟﻊ درﺳــﺘﻰ ﺑﺮاى ﻫﯿﭻ ﻋﻤﻞ اﻗﺘﺼﺎدى، از ﺟﻤﻠﻪ اﯾﺠﺎد اﺷﺘﻐﺎل، ﻧﯿﺴﺖ. اﻣﺎ ﺑﻪ ﻗﻮل ﯾﮏ ﻣﺜﺎل آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﻰ ﻣﺎ در ﭼﻨﺘﻪ دو ﺳﺮ ﺑﺎﺧﺖ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﯾﻢ. ﯾﻌﻨﻰ از ﯾﮏ ﻃﺮف ﺷﻌﺎر ﻣﻰ دﻫﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ دوﻟﺖ ﮐﻮﭼﮏ ﺷﻮد ﭼﺮا ﮐﻪ ﻧﻪ در ﺑﻬﺮه ورى و ﻧﻪ در راﻧﺪﻣﺎن ﻋﻤﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﺪارد، اﻣﺎ از ﻃﺮف دﯾﮕﺮ از ﻫﻤﯿــﻦ دوﻟﺖ ﮐﻨﺪ و ﺗﻨﺒﻞ و ﭘﺮﺧﻮر اﻧﺘﻈﺎر دارﯾﻢ ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﻪ ﺑﺰرﮔﻰ اﯾﺠﺎد اﺷــﺘﻐﺎل ﺑﺮاﯾﻤﺎن اﻧﺠﺎم دﻫﺪ. ﺧﺐ دوﻟﺖ ﻫﻢ ﺑﺮاى اﻧﺠﺎم ﭼﻨﯿﻦ ﻣﻬﻤﻰ ادﻋﺎى ﺗﻮﺳﻌﻪ دارد. اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎرات ﻟﻨﯿﻦ و اﺳﺘﺎﻟﯿﻦ از آﺳﺘﯿﻦ ﺧﺪاﭘﺮﺳﺘﺎن ﺑﯿﺮون آﻣﺪه و ﺟﺎﻣﻪ ﻋﻤﻞ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﻰ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ.

اﺟﺎزه دﻫﯿﺪ ﮐﻪ ﺳــﻨﺎرﯾﻮى دﯾﮕﺮى را ﺑــﺮاى ﺗﻔﻨﻦ در ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ. ﻣﻰ ﮔﻮﯾﻨﺪ دو ﻣﯿﻠﯿــﻮن ﺑﯿﮑﺎر داﻧﺸــﮕﺎه رﻓﺘﻪ دارﯾــﻢ. ﻓﺮض ﮐﻨﯿﺪ ﮐــﻪ دو درﺻﺪ از اﯾﻦ ﺗﻌﺪاد،  ﯾﻌﻨﻰ  40ﻫﺰار ﻧﻔﺮ، روﺣﯿﻪ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﻰ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮاى اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻨﮕﺎﻫــﻰ را راه اﻧﺪازى ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ، ﺑﻪ  50ﻣﯿﻠﯿــﻮن ﺗﻮﻣﺎن ﻧﯿﺎز دارﻧﺪ. ﺑﻪ ازاى اﯾﻦ ﻣﺒﻠــﻎ ﻣﻰ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺮاى  5ﻧﻔــﺮ ﮐﺎر اﯾﺠﺎد ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺑﺮاى  240ﻫﺰار ﻧﻔﺮ ﮐﺎر اﯾﺠﺎد ﻣﻰ ﺷﻮد. ﻫﺰﯾﻨﻪ اﯾﺠﺎد اﯾﻦ ﻣﯿﺰان اﺷﺘﻐﺎل ﺑﺮاﺑﺮ اﺳﺖ ﺑﺎ  2ﻫﺰار ﻣﯿﻠﯿﺎرد )ﺗﺮﯾﻠﯿﻮن( ﺗﻮﻣﺎن، ﯾﺎ  526ﻣﯿﻠﯿﻮن دﻻر، ﯾﺎ  10/5ﻣﯿﻠﯿﻮن ﺑﺸــﮑﻪ ﻧﻔﺖ در ﺳﺎل، ﯾﺎ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ  30ﻫﺰار ﺑﺸﮑﻪ ﻧﻔﺖ در روز، ﯾﺎ ﺣﺪود  0/8درﺻﺪ از ﻇﺮﻓﯿﺖ ﻓﻌﻠﻰ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻧﻔﺖ. ﻫﺪف از اراﺋﻪ اﯾﻦ اﻋﺪاد اﯾﻦ ﻧﯿﺴــﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﻨﺎرﯾﻮ را ﺑﻪ اﺟﺮا ﺑﮕﺬارﯾﻢ، ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺪف اﯾﻦ اﺳــﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ دﻫﯿﻢ اﮔﺮ داﻧﺸــﮕﺎه ﻫﺎى ﻣﺎ ﺑــﺎ ﮔﺮاﯾﺶ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﻰ ﺑﻪ ﭘﺮورش داﻧﺸــﺠﻮﯾﺎن ﺑﭙﺮدازﻧﺪ و ﺑﻪ ﺟﺎى اﯾﻨﮑﻪ آﻧﻬﺎ را ﻃﻠﺒﮑﺎر از ﻧﻈﺎم ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ و ﻣﺸــﺘﺎق اﺧﺬ دﻓﺘﺮﭼﻪ ﻫﺎى ﺑﯿﻤﻪ و ﮐﺎرﻣﻨﺪى ﺑﺎر ﺑﯿﺎورﻧﺪ، ﺑﻪ آﻧﺎن اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺑﺎ ﻣﯿﺰان ﺑﺴــﯿﺎر ﮐﻤﻰ از ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﻣﻰ ﺗﻮان ﻣﻌﻀﻞ ﺑﯿﮑﺎرى را در ﮐﺸﻮر رﯾﺸﻪ ﮐﻦ ﮐﺮد. اﮔﺮ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﻪ دﺳﺖ دوﻟﺖ ﺑﺎﺷــﺪ، ﯾﻌﻨﻰ رﻓﻊ ﻣﻌﻀﻞ ﺑﯿﮑﺎرى، ﺟﺪاى از اﯾﻨﮑﻪ ﻋﻤﺮاً ﺑﺘﻮاﻧﺪ اﯾﻦ ﻣﺸــﮑﻞ را ﺣﻞ ﮐﻨﺪ، روش ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ اﯾﻦ ﭘﺪﯾﺪه از ﻧﻈﺮ اﯾﺸــﺎن در ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻣﯿﻠﯿﺎردى اﺳﺖ، و ﯾﺎ ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺳﯿﺼﺪ ﻣﯿﻠﯿﻮن ﺗﻮﻣﺎن ﺑﻪ ازاى ﻫﺮ ﺷﻐﻠﻰ ﮐﻪ اﯾﺠﺎد ﺷﻮد، و آﻧﭽﻪ آﻣﺎر ﻧﺸﺎن ﻣﻰ دﻫﺪ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ روش ﻫﺎى آزﻣﻮده ﺷﺪه ﺑﻪ دﺳــﺖ دوﻟﺖ، ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ رﻓﻊ ﻣﺸــﮑﻞ ﺑﯿﮑﺎرى ﺟﺎﻣﻌﻪ را ﻧﺪارد. ﭼﻪ اﯾﺪه ﺑﻨﮕﺎه ﻫﺎى زود ﺑﺎزده اﺟﺮاﯾﻰ ﮔﺮدد و ﭼﻪ ﺳــﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬارى ﺧﺎرﺟﻰ،  در ﻫﺮ ﺻﻮرت ﺗﺎ ﻣﺎداﻣﻰ ﮐﻪ ﻣﺠﺮى، دوﻟﺖ اﺳﺖ ﻣﺸﮑﻼت ﭘﺎﺑﺮﺟﺎ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد.
اﺟــﺎزه دﻫﯿﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ آن زاوﯾــﻪ ﻣﻄﺎﻟﺒﺎت ﺑﯿﮑﺎران را ﻧﯿﺰ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﮐﻨﻢ. در ﮐﺸــﻮرى ﮐﻪ  1/648ﻣﯿﻠﯿﻮن ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ ﻣﺮﺑﻊ ﻣﺴــﺎﺣﺖ دارد، ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ 80 ﻣﯿﻠﯿﻮن ﻧﻔﺮ ﺟﻤﻌﯿﺖ، ﺻﺪﻫﺎ ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ ﺳــﺎﺣﻞ، ﻣﻘﺎدﯾــﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﻰ ﻣﻌﺎدن و ﻃﺒﯿﻌﺘﻰ ﻣﺘﻨﻮع، ﺑﯿﮑﺎرى واﻗﻌﺎً ﻣﻌﻨﻰ دارد؟ اﻣﺎ اﻧﺘﻈﺎرات رﻓﺎﻫﻰ، ﮐﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺳﺎل ﻫﺎ ﯾﺎراﻧﻪ و اﻟﻘﺎى اﻟﮕﻮى ذﻫﻨﻰ ﻃﻰ ﮐﺮدن ره ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ در ﯾﮏ ﺷﺐ ﺑﻮده، ﺑﻪ اﺷﺘﻐﺎل رﺑﻄﻰ ﻧﺪارد. داﺷﺘﻦ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ، دﺳﺖ دراز ﻧﮑﺮدن ﺟﻠﻮى دوﻟﺖ، ﺷــﻨﺎﺧﺖ اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎى ﺧﺪادادى در ﮐﺸــﻮر، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ داﺷﺘﻦ زﻧﺪﮔﯿﻰ آﺑﺮوﻣﻨﺪاﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷــﺪ، ﺑﻠﮑﻪ اﯾﻦ ﻣﻠﺖ را از دﺧﺎﻟﺖ ﻫﺎى ﺑﯿﺠﺎى دوﻟﺖ ﻫﺎى ﺑﻰ اﺳﺘﻌﺪاد رﻫﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد.
ﯾﺎدم ﻣﻰ آﯾﺪ ﮐﻪ در ﺳــﺎل ﻫﺎى دور ﮐﻪ در داﻧﺸــﮕﺎه ﺗﺪرﯾﺲ ﻣﻰ ﮐﺮدم، اﯾﻦ ادﻋﺎ را داﺷــﺘﻢ ﮐﻪ اﮔﺮ از ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ اى از ﺟﻮاﻧﺎن ﺳــﺆال ﺷــﻮد ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﻣﺸﮑﻼت ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭘﺎﺳﺦ ﺧﻮاﻫﻨﺪ داد اﺷﺘﻐﺎل، ﻣﺴﮑﻦ و ازدواج. و اﮔﺮ ﺳــﺆال ﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ راه ﺣﻞ ﭼﯿﺴﺖ، ﭘﺎﺳﺦ ﺧﻮاﻫﻨﺪ داد: دوﻟﺖ، دوﻟﺖ و دوﻟﺖ. ﺑﻌﺪ از ﮔﺬﺷــﺖ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﺑﯿﺴــﺖ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل از آن زﻣﺎن، ﻫﻤﭽﻨﺎن اﯾﻦ ادﻋﺎ ﭘﺎﺑﺮﺟﺎﺳــﺖ. ﻣﺴــﻠﻤﺎً اﻧﺘﻈﺎرات و ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮى ﻧﮑﺮده اﻧﺪ، ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ زﻣﺎن ﻗﺪﻣﺖ و اﺻﺎﻟﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮى ﯾﺎﻓﺘﻪ اﻧﺪ. ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﮐﺎرﻣﻨﺪى را رﻫﺎ ﮐﻨﯿﻢ، ﺑﯿﺎﯾﯿــﺪ ﺑﻪ ﻗﺪرت ﻗﺎدر ﺗﻮاﻧــﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﯿﻢ و ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪﯾﻢ، دل ﺑﺒﻨﺪﯾﻢ و در راه ﺗﺄﻣﯿﻨﺶ ﺗﻼش ﮐﻨﯿﻢ. ﺑﻪ راﺳﺘﻰ ﺻﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺗﻌﺪاد ﺑﯿﮑﺎران اﯾﺮان ﭼﻘﺪر ﺑﻮده؟

مهندسی و مدیریت ساخت پروژه - مطالب ابر شغل

مهندسی و مدیریت ساخت پروژه - مطالب ابر شغل,مدیریت ساخت ,مدیریت پروژه, مدیریت پروژه های ساخت, مدیریت پروژه و ساخت,مدل سازی اطلاعات ساختمان,مدیریت ساخت
تمامی حقوق این وب سایت متعلق به مهندسی و مدیریت ساخت پروژه است. |طراحی و توسعه:امیرحسین ستوده بیدختی|