درحال مشاهده: مهندسی و مدیریت ساخت پروژه - مطالب ابر سبدپروژه


ادعونی
اهدای خون
موسسه محک
اهداء عضو

آیا پورتفولیوی شما باید فقط "سبدپروژه ها" باشد یا "سبدکامل"؟

1395/10/6
13:11
امیرحسین ستوده بیدختی امیرحسین ستوده بیدختی
آیا پورتفولیوی شما باید فقط "سبدپروژه ها" باشد یا "سبدکامل"؟

مدیریت پورتفولیو، مجموعه ای هماهنگ از فرآیندهاست که شما را مطمئن می سازد که سازمانتان منابع محدود خود را برای کارهایی صرف می کند که دارای بیشترین ارزش هستند. این شامل فرآیندهایی است که تعیین می کنند بر روی کدام پروژه ها می خواهید سرمایه گذاری کنید (برنامه ریزی پورتفولیو)، و فرآیندهای مربوط به کارکنان و پایش کار (اجرای پورتفولیو).
منظور اکثر مردم از مدیریت پورتفولیو، مدیریت پروژه ها و برنامه هاست. اما روش دیگری هم برای سازماندهی سبد کارهای شما وجود دارد، و آن "سبد کامل" است.
مدیریت "سبد پروژه ها" بر شناسایی، انتخاب، اولویت بندی و اجرای پروژه ها تمرکز دارد.
فرآیندهای مدیریت پورتفولیو کمک می کنند تا مطمئن شوید که سازمانتان منابع محدود خود را به با ارزش ترین کارها اختصاص می دهد. اما منظور از "کار" چیست؟ پروژه ها قطعاً مهمند، ولی ممکن است نشان دهنده فقط بخشی از پول و منابع تخصیص یافته به کار باشند. در واقع در برخی از سازمان های بالغ، پول صرف شده برای پروژه ها ممکن است فقط 20 درصد از کل بودجه کار باشد.
مفهوم "سبد کامل" به شما امکان می دهد که کارهای دیگر را نیز در پورتفولیو به حساب آورید. مثلاً ممکن است انواع کارهای زیر را نیز در نظر بگیرید:

    عملیات/ پشتیبانی
    مدیریت و رهبری
    منابع غیر انسانی مرتبط، نظیر تجهیزات، لوازم، سخت افزار، و غیره.

برنامه ریزی و مدیریت مدل "سبد کامل" بسیار پیچیده تر است اما مزیت آن، این است که نسبت به تمامی کارهایی که هر سال برای آنها سرمایه گذاری می شود، دید بهتری به شما می دهد و بهتر می توانید آنها را اولویت بندی کنید.

 مهندسی و مدیریت ساخت  (ICEMA)  Construction Engineering Management




ادامه مطلب ادامه مطلب

Delivery Stage

1395/05/29
16:18
امیرحسین ستوده بیدختی امیرحسین ستوده بیدختی
So far, we are sure that the project is justifiable and we’ve started our delivery stages. During the delivery stages, we run the “controlling a stage” process to manage it, including:
  • Send and receive Work Packages to and from the delivery level. It means that the PM sends plans for small pieces of the product and receives the complete product. 
  • While the delivery level is working on Work Packages, we expect them to send periodic reports called Checkpoint Report. Then we combine and analyze all the Checkpoint reports and understand the performance of the stage and the project as a whole. 
  • Based on the information we have, we create a report for the higher levels called Highlight report
  • We also check the information to see if everything is alright. If forecasts are deviating from the target, we will compare them with the tolerances. If it’s within the tolerance, the Project Manager decides on the corrective action and implements it. Otherwise, there would be an “exception”. We will talk about it tomorrow. 
Besides “controlling a stage”, there’s also the “managing product delivery” process running in the delivery level. There, the Team Managers receive Work Packages from the Project Manager, deliver completed Work Packages, and periodically report on their progress. 


And finally, when we’re reaching the end of the stage, we will run the “managing a stage boundary” to plan the next stage and update the Business Case. The information will be sent to the “directing a project” process for the Project Board to decide if it’s still justifiable to continue the project. In this case, they will authorize the next stage.

So, what happens if we have an exception during the stage? Let’s talk about it tomorrow.


ادامه مطلب ادامه مطلب

انواع شیوه‌های قراردادی برای مدیریت پروژه های بزرگ

-
-
امیرحسین ستوده بیدختی امیرحسین ستوده بیدختی
مروری كوتاه بر نحوه مدیریت پروژه‌های كلان زیربنایی كشور نشان می‌دهد ؛ شیوه‌های قراردادی برای مدیریت پروژه‌های كلان را می‌توان به هفت نوع روش كلی زیر طبقه‌بندی نمود:
· طراحی و اجراء بصورت مجزا
· قرارداد مدیریت (MC)
· قرارداد مدیریت اجرایی
· قرارداد طراحی ومدیریت
· قرارداد دستمزدی
· روش “ساخت – بهره‌برداری – انتقال”( BOT)
· روش “ مهندسی – خرید- اجرا “ (EPC)[1]
در ادامه به شكل مختصر به توضیح هریك از این شیوه های قراردادی – خصوصا تیپ قراردادهای EPC –می‌پردازیم:
۱) قرارداد طراحی – اجرا / روش سنتی/ طراحی و اجرا بصورت مجزا
در این روش كه بطور سنتی در قراردادهای اجرایی مورد استفاده قرار می‌گیرد، كارفرما طراحی پروژه را برطبق نیازهای خویش به طراح واگذار نموده تا مجموعه‌ای از نقشه‌های مورد نیاز برای مناقصه و اجرای كار را تهیه نماید. كاستی‌ها و معایب بالقوه‌ای در رابطه با فرم قرارداد “طراحی – مناقصه – اجرا” وجود دارند از جمله اینكه زمان تكمیل كل پروژه بدلیل جدا بودن مراحل طراحی و اجرا طولانی می‌شود. بعلاوه طراحی‌های انجام شده ممكن است با قابلیت‌های فنی پیمانكار اجرایی مطابقت نداشته‌باشد. به همین دلیل هنگامی‌كه بخش قابل توجهی از تأمین مالی پروژه از طریق وام باشد این روش مورد قبول وام دهندگان نخواهد بود.
2) پیمانكاری مدیریتManagement Contracting (MC):
مدیریت پیمان MC شخصیتی است حقوقی كه به نمایندگی از طرف مجری طرح مسؤولیت مدیریت؛ كنترل و هماهنگی پروژه ها و مراحل اجرایی را به عهده دارد. مدیریت طرح وظایف خود را در چارچوب روشها ؛ضوابط و دستورالعملهایی كه به تایید مجری رسیده است انجام داده و با اعمال مدیریت مستقیم و روزانه بر سایر عوامل اجرایی در مقابل مجری مسؤولیت صحت انجام كیفی و كمی كار را طبق مشخصات؛ برآوردها و برنامه‌های اولیه و تغییرات احتمالی آن با ارایه گزارشات مستمر بعهده دارد.
در حقیقت مجری جهت مدیریت؛ كنترل و هماهنگی پروژه‌ها و مراحل اجرایی طرح پس از كسب مجوز از مراجع ذیصلاح می‌تواند از یك شركت بعنوان مدیریت پیمان MC استفاده و كلیه وظایف و مسؤولیت‌های كارفرمایی را به جز برخی موارد كه ذكر خواهد شد به وی تفویض كند.
در واقع پیمانكار مدیریت پیمان MC نقش مدیریتی كارفرما را در قراردادهای سنتی “طراحی – مناقصه – اجرا” ایفا نموده و بدین‌ترتیب وظایف و مسؤولیتهای كارفرما را كاهش می‌دهد. در نمودار 1 نحوه ارتباط MC را با كارفرما و پیمانكاران پروژه نشان داده‌ایم.
در این روش:
· پرداخت به پیمانكار مدیریت پیمان معمولاً بصورت Cost Plus Fee انجام می‌گردد.
· كارهای اجرایی معمولاً به قسمتهای كوچكتری تقسیم گردیده و رقابت زیادی در مناقصه ایجاد می‌شود.
· برای هر قسمتی از كارها كه به مناقصه می‌رود طراحی باید تكمیل شده باشد.
· در این نوع قرارداد در مقایسه با روش طراحی و اجرا بصورت جداگانه؛ طراح در مراحل اولیة طراحی باید تصمیمات بیشتری اتخاذ نماید.

قرارداد طراحی – ساخت به شكل یكپارچه

در قراردادهای سنتی پروژه‌های عمرانی ، كارفرما قراردادی را با مشاور جهت طراحی پروژه و قرارداد دیگری را با پیمانكار دیگر جهت ساخت منعقد می‌نمود. در روش طرح/ساخت كارفرما فقط با یك طرف كه هم مسئولیت طراحی و هم مسئولیت ساخت را می‌پذیرد قرارداد می‌بندد. پیمانكار در چنین قراردادی فعالیت‌های طراحی را بصورت امانی یا قرارداد دست دوم؛ انجام داده و عملیات ساخت را نیز به تنهایی و یا با همكاری پیمانكاران دیگر اجرا می‌كند. رابطه قراردادی و رسمی كارفرما تنها با یك پیمانكار است. فاز برنامه ریزی با طراحی مفهومی شروع شده و برآوردهای اولیه محاسبه می‌گردند.سپس طرفین درمورد قرارداد مذاكره می‌كنند.یك روش پرداخت‌ها Cost Plus Fee با سقفی مشخص است. در چنین قراردادی كارفرما باید راجع به موضوع پروژه و محدوده آن بسیار شفاف باشد و بداند چه می‌خواهد.مزیت‌های این روش قراردادی برای كارفرما مواجه بودن با یك طرف در قرارداد است. از طرف دیگر كارفرما كنترل كمتری درمورد تعریف دقیق كار و نحوه اجرای آن خواهد داشت.در پروژه‌هایی گه حجم بالایی از كارهای مهندسی را دربر می‌گیرد، این نوع قرارداد می‌تواند صرفه‌جویی‌های قابل ملاحظه‌ای در زمان پروژه داشته باشد.


قرارداد مدیریت اجرایی

در این روش، مدیر اجرایی طبق قراردادی كه مستقیماً با كارفرما منعقد می‌نماید؛ برای مدیریت اجرایی پروژه منصوب گردیده و در قالب زمان و هزینه انجام وظیفه می‌نماید. تمامی قراردادهای پیمانكاران و مشاوران دیگر مستقیماً توسط كارفرما منعقد می‌گردد.

قرارداد طراحی و مدیریت

این رویكرد در واقع نوعی از قرارداد مدیریت می‌باشد كه طراحی تفصیلی را مستقیماً بر عهدة‌ پیمانكار گذاشته، بنابراین مشابهت‌های زیر را با قراردادهای طراحی – ساخت خواهد داشت:
· كارفرما فقط یك قرارداد منعقد می‌نماید.
· مدیریت طراحی و اجرا بصورت یكپارچه انجام می‌گیرد.
· در مراحل نخستین طراحی واجراء، زمان اجرای پروژه كاهش می‌یابد.
· احتمال قابل اجرا بودن طراحی‌ها هرچه بیشتر افزایش می‌یابد.
در عین حال بین قراردادهای طراحی و مدیریت با طراحی – ساخت تفاوت‌های زیر قابل اشاره است:
· نحوه‌ی پرداخت‌ها مشابه قراردادهای مدیریت می‌باشد.
· كارفرما كنترل بیشتری بر اجرای كارها خواهد داشت ولی كمتر در خصوص كارهای فنی متعهد می‌باشد.
· ارتباط كارفرما با پیمانكار طراحی و مدیریت بیشتر تخصصی (حرفه‌ای) و مشاركتی است.

انجمن مهندسی و مدیریت ساخت ایران (ICEMA) Iran Construction Engineering Management Association


· پیمانكار طراحی و مدیریت كار اجرایی انجام نمی‌دهد و ریسك اجرایی خیلی كمتری را می‌پذیرد.
· تغییرات در این نوع قرارداد ساده‌تر انجام گرفته در مورد تغییر قیمتها عادلانه برگزار می‌شود.



ادامه مطلب ادامه مطلب

مدیریت ریسک پروژه

-
-
امیرحسین ستوده بیدختی امیرحسین ستوده بیدختی
پروژه‌ها معمولاً در معرض‌ موارد عدم اطمینان بسیاری قرار دارند كه همراه با افزایش ابعاد، هزینه و مدت اجرای پروژه‌ها، تأثیر عدم اطمینان نیز بر آنها افزایش می‌یابد. وجود عدم اطمینان و به تبع آن، ریسك پروژه، موجب كاهش بهره‌وری نهایی ناشی از سرمایه‌گذاری در پروژه گشته و بر اهداف و موفقیت آن تأثیر بسزایی می‌گذارد. به عبارت دیگر، عدم مدیریت ریسك‌ها در پروژه، موجب عدم بهره‌برداری از سرمایه‌های موجود و كند شدن روند توسعه پروژه جدید می‌شود. از آنجایی كه قبول ریسكهای غیر لازم، در اكثر موارد منجر به كاهش كیفیت پروژه، تاخیر در پایان آن و افزایش هزینه پروژه می‌گردد، مدیریت ریسك پروژه باید بصورت یك مسئولیت شناخته شدة مدیریت درآید .
ریسك پروژه، رویداد یا وضعیتی غیر قطعی است كه در صورت وقوع، اثری مثبت یا منفی بر اهداف پروژه می‌گذارد. هر ریسك، دارای یك علت است و در صورت وقوع، یك پیامد به همراه دارد.
مدیریت ریسك پروژه، فرآیندی سیستماتیك جهت شناسایی، تجزیه و تحلیل و واكنش نسبت به ریسك پروژه است كه هدف از آن، بیشینه نمودن نتایج وقایع مثبت و كمینه كردن احتمال وقوع یا اثر پیامدهای ناگوار بر اهداف پروژه است. شمای كلی فرایندهای اصلی مدیریت ریسك پروژه عبارتند از:
1- برنامه‏ریزی مدیریت ریسك: اتخاذ تصمیم و تدوین برنامه ریسك و روش اجرای آن است.
2- شناسایی ریسك : تعیین ریسك‏های موثر بر پروژه، تعیین مشخصه‏های هر یك از آنها و مستندسازی است.
3- تجزیه و تحلیل كیفی ریسك: انجام تجزیه و تحلیل كیفی انواع ریسك و تبیین اثر آنها بر اهداف پروژه است.
4- تجزیه و تحلیل كمی ریسك: اندازه‏گیری احتمال وقوع و پیامدهای انواع ریسك و تبیین اثر آنها بر اهداف پروژه است.
5- برنامه‏ریزی واكنش به ریسك: تهیه دستورالعمل‏ها و تدوین تكنیك‏های لازم در افزایش فرصت‏ها و كاهش تهدیدها در نیل به اهداف پروژه است.
6- پیگیری و كنترل ریسك: پیگیری ریسك باقیمانده، شناسایی و تعیین ریسك جدید، اجرای برنامه‏های كاهش ریسك و ارزیابی اثربخشی آنها در طول چرخه عمر پروژه است.

شناسائی ریسك:
شناسائی ریسك عبارت است از فرآیند تشخیص، طبقه‌بندی و سازماندهی تمامی ریسكهایی كه ممكن است بر پروژه اثر سوء بگذارند. چنین ریسكهایی را می‌توان بر حسب منبع یا علت، دسته‌بندی كرد و بر حسب توانایی در ارائه پاسخ مؤثر، سازماندهی نمود.
روش های شناسائی عوامل ریسك
پرسشنامه – مصاحبه فردی – همفكری گروهی – پروژه های مشابه

تجزیه و تحلیل ریسك
تجزیه و تحلیل ریسك، عبارت است از آزمون ریاضی تاثیر ریسكهای مجزا، كه دربرگیرنده تعیین چگونگی شدت، احتمال و حساسیت، نسبت به تغییرات در متغیرهای وابسته در چرخه حیات پروژه می باشد. برای اینكه آنالیز مزبور كامل باشد، باید قبل از اجرای پروژه، تحقیقی در مورد وضعیت فعلی آن صورت گیرد.
اهداف تجزیه و تحلیل ریسك:
1 ) اهمیت نسبی ریسكهای شناسائی شده را نشان می دهد و آنها را بر حسب اولویت هر یك از لحاظ تأثیری كه بر ساختار مالی و عملیاتی سازمان برجای می گذارند، طبقه بندی می‌كند.
2 ) اطلاعات لازم برای تصمیم‌گیری در مورد روش پاسخگویی به ریسك را ارائه می‌دهد.
مراحل تجزیه و تحلیل ریسك:
تجزیه و تحلیل ریسك در سه مرحله انجام می‌گیرد.
1 ) جمع آوری اطلاعات ( كه بیشترین مقدار آن در قسمت شناسایی ریسك تأمین گردیده است )
2 ) تهیه مدل: برای تجزیه و تحلیل ریسك از مدلهای آماری و روشهای سیستماتیك زیر می‌توان استفاده كرد:

انجمن مهندسی و مدیریت ساخت ایران (ICEMA) Iran Construction Engineering Management Association


· روش شبیه سازی مونت كارلو Mont carlo simulation
· روش دیاگرام نفوذ (تأثیر) Influence Diagram
· روش مجموعه های فازی Fuzzy sets
· روش تجزیه و تحلیل سلسله مراتب Analytical hierarchy process (AHP))
· روش آنالیز حساسیت Sensitivity Analysis
· روش آنالیز احتمالی Probability Analysis
3 ) ارزیابی اثرات بالقوه ریسك روی پروژه



ادامه مطلب ادامه مطلب

مهندسی و مدیریت ساخت پروژه - مطالب ابر سبدپروژه

مهندسی و مدیریت ساخت پروژه - مطالب ابر سبدپروژه,مدیریت ساخت ,مدیریت پروژه, مدیریت پروژه های ساخت, مدیریت پروژه و ساخت,مدل سازی اطلاعات ساختمان,مدیریت ساخت
تمامی حقوق این وب سایت متعلق به مهندسی و مدیریت ساخت پروژه است. |طراحی و توسعه:امیرحسین ستوده بیدختی|
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic